Szeol

W SZEOLU znalazłem się na zaproszenie aktorki i performerki Moniki Wachowicz. Tworzyła wtedy swój kolejny teatralny projekt, do którego chciała zaangażować muzyka.

Znaliśmy się wtedy już dobrych kilkanaście lat, grałem w czasie obrony jej pracy dyplomowej w kinoteatrze Rialto (2008), widywałem ją na scenie Teatru A Part, a teraz miałem nagrać muzykę do powstającego spektaklu. 

Wydarzenia tak się jednak potoczyły, że ostatecznie wylądowałem na scenie jako aktor/muzyk, wykonując muzykę na żywo.

Współproducentem seansu został Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, reżyserem Jarosław Fret, a pierwsze przygotowania rozpoczęły się w leśnej bazie Instytutu w Brzezince koło Oleśnicy, gdzie pracowaliśmy wspólnie latem 2021 roku.

To było dla mnie wielkie wyzwanie: współgranie z muzyką Henryka Góreckiego w towarzystwie wiolonczeli i pianina, czujność, skupienie oraz żywe reagowanie na to co dzieje się na scenie w grze Moniki, równocześnie koncentracja na własnej roli i surowości brzmienia mojej trąbki, no i wreszcie wykonanie kilkuminutowej improwizacji do utworu Oliviera Messiaen’a „Kwartet na koniec czasu”.

Po raz kolejny otworzyłem się na nowe doświadczania i rolę na scenie.

Za opisem spektaklu:

„Szeol /שאול” to seans teatralny, a równocześnie na wskroś współczesna lamentacja dla umarłych i nieumarłych, urodzonych i nieurodzonych. To zstępowanie po cienkiej linii oddechu, głosu, dźwięku na samo dno ciszy, która jak mityczny Szeol zakrywa, zamyka, stając się zasłoną, przez którą nie może przebić się żadne uczucie, żaden obraz. Jedyną siłą, która może uratować zstępujących do Szeolu, jest Miłość. Zstępowaniu towarzyszy muzyka, a raczej jej niezwykła gęstość – jakby nasze ciała były „tylko” dźwiękiem czy też instrumentem i zarazem ścieżką w głąb, bez dna.

„Szeol /שאול” to opowieść o pragnieniu i gotowości do życia pełnego i rozwibrowanego jak oddychanie ogniem.

Projekt „Szeol /שאול” powstał z inspiracji i fascynacji III symfonią, zwaną „Symfonią Pieśni żałosnych” Henryka Góreckiego. Rozbrzmiewa w nim też „Kwartet na koniec czasu” Oliviera Messiaena oraz „Miserrere” Gregoria Allegriego. Nad wszystkim jednak góruje głos trąbki – kreśląc i przecinając zenit i nadir dźwięku.

Premiera odbyła się 3 grudnia 2021 roku w Sali Teatru Laboratorium na Rynku 27 we Wrocławiu w siedzibie Instytutu im. Jerzego Grotowskiego.

Do tej pory (2025) zaprezentowaliśmy SZEOL ponad 40 razy m.in.:

– w Edynburgu na Festivalu FRINGE,

– w Budapeszcie w Studio ARTUS w ramach imprezy „Perform’ing Poland”,

– we włoskim Pordenone na festiwalu L’ARLECCHINO ERRANTE,

– w Rumunii na Festiwalu BABEL f.a.s.t. – w Targoviste,

– w Serbii w Belgradzie w PLAVO THEATRE,

– na Węgrzech w ramach Europejskiej Stolicy Kultury Veszprem/Ajka,

a także w Teatrze Witkacego w Zakopanym oraz Teatrze Polskim w Warszawie.

Spis wszystkich prezentacji seansu.

Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu – o seansie

Monika Wachowicz Studio Ciała i Emocji – o seansie